martes, 20 de octubre de 2020

Apártate de ellas

En el Día de las Flores
mis flores están contigo
en el panteón que compramos
tu marido y tu hija
para ti, mamá querida,
la mujer que me enseñó
a ser yo una mujer libre,
sin ataduras de hombres
que me robaran lo mío.

En ti descubrí la fuerza,
el amor por lo sencillo,
la lucha desde abajo
sin ponerme de rodillas,
a salir adelante sola,
a trabajar sin rendirme.

Con mi lucha y el dinero
de papá y también el mío
se compró este panteón
para ti, mamá querida.

As miñas froles están
hoxe e sempre contigo
mentras na túa Coruña
as rúas son moi distintas
ás rúas que percorreches
cando rías e decías,
María del Pilar, nena,
co teu nome é moi bonito.
































viernes, 6 de marzo de 2020

La hija

​Hoy quiero que sepas
que yo no perdono
aunque tú dijeras
que perdono todo.

No perdono a las alimañas.
No perdono la rabia y el odio.
No perdono el dolor que siento.
No perdono que hayan acabado
con la alegría que algún día tuve.

No perdono, mamá, no perdono.
Ya no soy la que perdoné todo.

Tu hija

​Hoy quiero que sepas
que yo no perdono.

No perdono a la muerte asesina.
No perdono a las que tú sabes.
No perdono ninguna ofensa.
No perdono y tú ya lo sabes.

No perdono haberte llorado.
No perdono tenerte enterrada.
No perdono a las alimañas.

No perdono que hayas caído.
No perdono que te hayas marchado.
No perdono que te hayan manchado.
No perdono el daño y la rabia.

No perdono, mamá, no perdono.
No perdono y sabes que me mueve
el odio siempre apasionado.


domingo, 23 de febrero de 2020

Nai

​Ledicia enchéndome
porque ledicia eras
baixando do cabalo
e decindo nena, sempre nena.

Ledicia sentía eu
cando entrabas, saías, falabas.
Ledicia cando remexías
as cinzas da lareira
no mozas á porta
dun domingo de misa.

Ledia, ¡qué verba!
a única verba que definía
o presente sen futuro
porque eso foi: ledicia,
¡i que tanto foi!,
¡unha morea infinita!