Ledicia enchéndome
porque ledicia eras
baixando do cabalo
e decindo nena, sempre nena.
Ledicia sentía eu
cando entrabas, saías, falabas.
Ledicia cando remexías
as cinzas da lareira
no mozas á porta
dun domingo de misa.
Ledia, ¡qué verba!
a única verba que definía
o presente sen futuro
porque eso foi: ledicia,
¡i que tanto foi!,
¡unha morea infinita!
